«Sonya» στο Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου 2015

Sonia

Μια μεσόκοπη γεροντοκόρη περνάει τις μέρες της κάνοντας δουλειές. Μαγειρεύει υπέροχα γεύματα, φτιάχνει γλυκά, ποτίζει τα φυτά της, ράβει στη ραπτομηχανή, συγυρίζει το σπίτι, είναι τρυφερή με τα παιδιά των άλλων, πέφτει για ύπνο και την επόμενη μέρα η ίδια ακριβώς ρουτίνα συνεχίζεται.
Μοναδικό ενδιαφέρον σ’ όλη αυτή την επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα, η φάρσα που έντεχνα της στήνουν κάποιοι φίλοι της για έναν δήθεν θαυμαστή που την είδε στη Φιλαρμονική και την ερωτεύθηκε. Αρχίζει λοιπόν μια ρομαντική αλληλογραφία που κρατάει μέχρι το ξέσπασμα του πολέμου και συντηρεί στην ψυχή της Σόνιας μια προσμονή.

Αυτή την ελπίδα που όλοι οι άνθρωποι χρειάζονται για να προχωρήσουν τη ζωή τους πραγματεύεται με περίσσια ευαισθησία η Τατιάνα Τόλσταγια επιλέγοντας ως κύριο πρόσωπο της ιστορία της μια γυναίκα της διπλανής πόρτας.
Όλοι μας λίγο ως πολύ είμαστε οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας άλλωστε. Λίγοι ξέρουν τι κρύβεται μόλις αυτή κλείσει, ελάχιστοι διαβάζουν μάτια και ψυχές ακόμα και στην εποχή μας που η υπερέκθεση είναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής.

Η Τόλσταγια μάλιστα προχωράει ένα βήμα πιο πέρα επιλέγοντας να χαρίσει την ψευδαίσθηση ευτυχίας σε μια γυναίκα που κανείς δεν θα γύρναγε να κοιτάξει. Περασμένης ηλικίας, αδιάφορη έως άσχημη εμφανισιακά, με πολλά ταλέντα οικιακού χαρακτήρα και τεράστια αποθέματα τρυφερότητας και στοργής αλλά χωρίς καμία ελπίδα να βρουν όλα αυτά τον αποδέκτη τους.

Έχει τύχει ποτέ να μπείτε σ’ ένα σπίτι μετά τον θάνατο του ιδιοκτήτη του; Να μαζέψετε ρούχα και προσωπικά αντικείμενα ανθρώπου που δεν θα τα χρειαστεί πια γιατί αποδήμησε εις Κύριον; Είναι κάπως σαν εισβολή. Αποφασίζεις εσύ για πράγματα που δεν σου ανήκουν, δεν κοιτάς απλώς απ’ την κλειδαρότρυπα, εισβάλλεις στον μικρόκοσμο ενός άλλου. Μοιάζει κάπως σαν κλοπή…
Μ’ αυτή τη λογική ξεκινά την παράσταση του ο Χερμάνις. Δυο διαρρήκτες μπαίνουν στο διαμέρισμα που άλλοτε κατοικούσε η Σόνια και μέσα απ’ τα μικροαντικείμενα που πιάνουν στα χέρια τους, ζωντανεύει η ίδια και ξετυλίγεται στα μάτια μας η ζωή της.

Μια παράσταση με άρωμα εποχής και νοσταλγίας είναι η «Σόνια» κόντρα στις μοντέρνες, μετά μοντέρνες και πειραματικές σκηνοθεσίες που κυριαρχούν στις μεγάλες σκηνές της Ευρώπης. Ο ανερχόμενος Λετονός σκηνοθέτης και διευθυντής του Εθνικού θεάτρου της Ρίγας υποστηρίζει «ίσως είμαι από τους λίγους ανθρώπους που πιστεύουν ότι ο κόσμος δεν βαδίζει προς τα μπρος∙ ότι αυτό που ζούμε δεν είναι πρόοδος […] Κι έτσι κοιτάζω προς τα πίσω για να ανακαλύψω την ουσία, αυτό το μυστικό που έχουμε ξεχάσει. τώρα όλοι ψάχνουν μανιωδώς να βρουν το νέο, το καινοτόμο».
Ανεξαρτήτως του αν συμφωνεί κανείς ή όχι, ο Χερμάνις μέσα απ’ αυτό το πρίσμα είδε τη «Σόνια» ως φόρο τιμής στα ανθρώπινα συναισθήματα και ειδικά στην αγάπη που είναι βασική κινητήριος δύναμη. Αισθητικά, δανείστηκε απ’ τη ρώσικη σχολή κι ο ρεαλιστικός τρόπος που ήταν στημένος ο σκηνικός χώρος στην απόλυτη λεπτομέρεια του παρέπεμπε σε θέατρο Στανισλάφσκι. Ερμηνευτικά, δανείστηκε απ’ τη παράδοση του βωβού κινηματογράφου που αντικαθιστά την απουσία λόγου με χειρονομίες κι εκφράσεις.

Η επιλογή ενός άνδρα να υποδυθεί τον γυναικείο χαρακτήρα έγινε συνειδητά καθώς ο σκηνοθέτης δεν επεδίωκε την απόλυτη ταύτιση με τον ρόλο […»Γιατί πρόκειται για την ιστορία ενός πολύ μοναχικού, ανθρώπινου πλάσματος. Δεν ένιωθα άνετα να παίξει αυτό το ρόλο γυναίκα. Γιατί χρειαζόμαστε αυτήν την απόσταση ανάμεσα στον χαρακτήρα και την εκπροσώπησή του πάνω στη σκηνή, κι όχι την ταύτιση. Εδώ δεν ταυτίζεται ο ηθοποιός με τον θεατρικό του χαρακτήρα, αλλά λειτουργεί σαν ένας μηχανισμός συναισθημάτων. Η απόσταση είναι αναγκαία, και ο ηθοποιός λειτουργεί με τρόπο αντίστοιχο με μια μαριονέτα, σαν ένα όχημα δηλαδή. Αν θέλεις να δείξεις τη γυναίκα, τότε καλύτερα να χρησιμοποιήσεις τον άντρα, γιατί έτσι δεν υπάρχει τίποτα προσωπικό, δεν υπάρχει ταύτιση, και η φιγούρα πάνω στη σκηνή λειτουργεί σαν σύμβολο […]»
Εντυπωσιακό για το θεατή υπήρξε το ότι η μεταμόρφωση από άνδρα σε γυναίκα, γίνεται πάνω στη σκηνή και συντελείται μια τέλεια μεταμόρφωση σε σημείο που όταν αυτός επανέρχεται στο τέλος στην αρχική του μορφή, να έχεις σχεδόν ξεχάσει ότι δεν παρακολουθούσες γυναίκα.

Ο Gundars Āboliņš που υποδύεται τη Σόνια δεν κοροϊδεύει τον ρόλο, δεν καταφεύγει σε μια γυναικεία καρικατούρα. Αντιθέτως, προσεγγίζει με τρυφερότητα κι ευαισθησία αυτό το μοναχικό πλάσμα και παρόλο που δεν αρθρώνει ούτε λέξη σε όλη τη διάρκεια της παράστασης, βγάζει αβίαστα όλη τη συγκίνηση που θα μπορούσε να έχει ο ήχος των λέξεων…
Ο Jevgēnijs Isajevs υποδύθηκε τον δεύτερο διαρρήκτη και τον αφηγητή της ιστορίας. Ήταν αυτός που έδωσε τον ήχο στην ιστορία που βλέπαμε. Με απόλυτη συνέπεια και συναίσθηση του ρόλου του παρέθετε τα γεγονότα χωρίς να χρωματίζει συναισθηματικά τίποτα.

Η ιστορία της Σόνιας κλείνει όπως ξεκινά. Αφού οι θεατές πληροφορούμαστε για την εξέλιξη που έφερε ο πόλεμος στις ζωές των εμπλεκόμενων με την υπόθεση προσώπων, οι δυο ηθοποιοί ενδύονται πάλι τους διαρρήκτες κι αποχωρούν.
Η παράσταση του Χερμάνις σκηνοθετήθηκε πριν από εννιά χρόνια ζωής και χάρη στο Φεστιβάλ Αθηνών ζωντάνεψε για το κοινό της Αθήνας ξανά την περασμένη βδομάδα.

16, 17, 18 Ιουνίου

The New Riga Theatre
«Sonya» της Tatiana Tolstaya
Σκηνοθεσία: Alvis Hermanis
Σκηνογραφία: Kristīne Jurjāne
Ήχος: Andris Jarāns
Φωτισμοί: Arturs Skujiņš-Meijiņš

Ερμηνεύουν: Gundars Āboliņš, Jevgēnijs Isajevs

 

Advertisements

0 Responses to “«Sonya» στο Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου 2015”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 196,269 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: