«Amor» στο θέατρο Άττις

Amor

Είναι κάποιες παραστάσεις που δημιουργούν αμηχανία. Δεν ξέρεις τι να γράψεις, καλό ή όχι γιατί δεν σ’ έχουν ακουμπήσει καθόλου συναισθηματικά.

Αν αυτός ήταν ο στόχος, το «Amor» πέτυχε διάνα. Η παράσταση λειτουργεί σαν τον ήχο μιας αριθμομηχανής που κάνει διαρκώς πράξεις. Λέξεις διαδέχονται η μία την άλλη σαν νούμερα που σχηματίζονται απ’ τον ήχο των πλήκτρων.

Στο θεατρικό τοπίο που έστησε ο Τερζόπουλος με αφορμή ένα κείμενο του Θανάση Αλευρά, όλα ξεπουλιούνται, από θεατρικά αξεσουάρ, συναισθήματα, μνήμες, μέλη του ανθρώπινου σώματος. Είναι σαν να γίνεται μια αόρατη κι αέναη δημοπρασία όπου στο τέλος όλα θα πουληθούν αφού έχoυν δειγματιστεί και κοστολογηθεί, όλα εκτός ίσως από τον έρωτα…

Ενδιαφέρον και προφανώς επίκαιρο ως σύλληψη, χωρίς όμως ιδιαίτερη έμπνευση και πρωτοτυπία στη σκηνική του εκτέλεση.

Όταν ο Μπέκετ έγραφε τις «Ευτυχισμένες μέρες» το 1960, σκέφτηκε έναν λόφο από απορρίμματα στον οποίο βύθισε την ηρωίδα του αρχικά ως τη μέση και στη συνέχεια ως το λαιμό και ταυτόχρονα ακολούθησε αυτή την αποδόμηση του τρόπου με τον οποίο συνεννοούμαστε οι άνθρωποι. Αυτό για την εποχή ήταν επαναστατικό όπως άλλωστε κι όλο το θέατρο του Μπέκετ αφού έφερνε στη σκηνή κάτι που ο κόσμος δεν είχε ξαναδεί ως τότε.

Στα 55 χρόνια που ακολούθησαν το κοινό έχει παρακολουθήσει κυριολεκτικά τα πάντα, ακόμα και πράγματα πολύ τολμηρά, καινοτόμα, προκλητικά ή ίσως και υβριστικά για κάποιες ομάδες. Δεν ξέρω ποια ανάγκη κίνησε τον Τερζόπουλο να «επαναλάβει» κατά κάποιον τρόπο το εγχείρημα. Έχουμε κι εδώ μια γυναίκα βυθισμένη σ’ έναν σωλήνα με τη διαφορά του ότι κάποια στιγμή σηκώνεται και βγαίνει, κι έναν άντρα πλάι της που συνεχώς μιλάει με αριθμούς…

Ο  Τερζόπουλος είναι αναμφισβήτητα σημαντικό κεφάλαιο στο ελληνικό θέατρο. Το θέατρο του είναι σωματικό. Χρησιμοποιεί το σώμα και τα μέλη τους ως δρώντα αυτόνομα κι ελεύθερα με τρόπο τέτοιο που το μυαλό να περιορίζεται και να υπνώνεται. Ο λόγος σ’ αυτήν την κατάσταση είναι φωνητικοί λυγμοί και σπασμοί. Είναι ένα θέατρο που αντλεί απ’ την παράδοση του θεάτρου ΝΟ, του ινδικού κατακάλι και του θεάτρου του Μπαλί. Εδώ βέβαια, δεν εξαντλεί τη βιοδυναμική του μέθοδο ωστόσο ο άντρας ηθοποιός χρησιμοποιεί τον λόγο ως ένα μονότονο αέναο ηχητικό.

Εξαιρετικός ο Αντώνης Μυριαγκός κυρίως για την σωματική κόπωση στην  οποία υποβλήθηκε πάνω στη σκηνή και την πειθαρχία του. Η Αγλαΐα Παππά είναι πάντα λαμπερή, ακόμα και μέσα σ’ ένα σωλήνα με περιορισμό στην κίνηση και στις λέξεις.

«Amor»

Κείμενο: Θανάσης Αλευράς

Σκηνοθεσία- Σκηνική εγκατάσταση- Σύνθεση κειμένων: Θεόδωρος Τερζόπουλος

Μουσική: Παναγιώτης Βελιανίτης

Κοστούμια: Λουκία

Φωτισμοί: Θεόδωρος Τερζόπουλος, Κωνσταντίνος Μπεθάνης

Εκτέλεση σκηνικής εγκατάστασης: Χαράλαμπος Τερζόπουλος

Υπεύθυνη παραγωγής: Μαρία Βογιατζή

Φωτογραφίες: Johanna Weber

Ερμηνεύουν: Αγλαΐα Παππά, Αντώνης Μυριαγκός

Advertisements

0 Responses to “«Amor» στο θέατρο Άττις”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 195,843 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: