Tο γήρας – Ένα χορικό στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου

Δεν έχεις πια πολλή μουσική εντός σου

για να κάνεις τη ζωή να χορέψει

 To ghras

Με κινητήριο μοχλό το θέμα ταμπού των γηρατειών, η Γεωργία Μαυραγάνη συνθέτει μια παράσταση – μαρτυρία. Έξι νέοι ηθοποιοί συναντούν στη σκηνή έξι μεγαλύτερους και προσπαθούν να διανύσουν μια χρονική απόσταση επιχειρώντας μια βουτιά στο παρελθόν.

Πως είναι όταν παίρνεις απ’ το χέρι ένα μικρό παιδί να του μάθεις τα πρώτα βήματα στη ζωή, να το συμβουλέψεις, να του δώσεις αγάπη και τρυφερότητα και να το αφήσεις μετά να πετάξει εφοδιασμένο με τα κατάλληλα όπλα στο ταξίδι της ζωής; Έτσι γίνεται κι όταν η ζωή βαδίζει προς το φυσικό της τέλος. Πρέπει να πάρεις απ’ το χέρι τον μεγάλο άνθρωπο, να του χαϊδέψεις τα λευκά μαλλιά, να δεις με προσοχή κι υπομονή πίσω απ’ τις ρυτίδες, να τον μαλώσεις γλυκά και να υπομείνεις παραξενιές και παύσεις μνήμης- άλλοτε μικρές, άλλοτε μεγάλες. Να τον οδηγήσεις με αγάπη εκεί που αναπόφευκτα θα φτάσουμε κάποτε όλοι μας.

Με μεγάλη ευαισθησία βλέπει αυτή τη διαδρομή η Γεωργία Μαυραγάνη και κάνει μια τρυφερή ωδή προς τον τελευταίο σταθμό της ζωής του ανθρώπου.

Αναμνήσεις, παροιμίες, τραγούδια, φωτογραφίες, λόγια, αποδοχή, απόρριψη , ένα γέρικο πρόσωπο στον καθρέφτη, κουρασμένα πόδια και ροζιασμένα χέρια. Οι  μεγαλύτερης ηλικίας ηθοποιοί αφηγούνται κομμάτια της πραγματικής τους ζωής κι έτσι η παράσταση γίνεται περισσότερο ένα δρώμενο- μαρτυρία όχι για να ξορκίσει τον χρόνο αλλά για να προσπαθήσει να συμφιλιωθεί μαζί του.

Στο τέλος, τα λόγια του χορικού από το Γ’ στάσιμο του Οιδίποδα επί Κολωνώ:

Όποιος ορέγεται να ζήσει/ κι άλλο, κι άλλο, και δεν του φτάνει/ η μετρημένη του ζωή,/ αυτόν εγώ, μα την αλήθεια,/ τον έχω για πολύ μωρό./ Γιατί οι πολλές ημέρες που μακραίνουν/ φέρνουν τις λύπες πιο κοντά∙/ χαρές δεν πρόκειται να δεις/ όπου η ζωή τραβάει σε μάκρος,/ πέρα απ’ το θεμιτό της μέτρο./ Λυτρωτικός, μ’ όλους ισότιμους,/ όταν σημάνει η ώρα του Άδη,/ προβάλλει ο θάνατος,/ και γράφει τέλος σε γάμους,/ μουσικές, χορούς.

Το να μην έχεις γεννηθεί,/ αυτό είναι το καλύτερο∙/ το δεύτερο καλό, αν έχεις/ γεννηθεί, να πας το γρηγορότερο/ εκεί απ’ όπου βγήκες./ Γιατί, μόλις περάσει η πρώτη νιότη,/ με την ανέμελή της αφροσύνη,/ ποιος, πες μου ποιος μόχθος απέξω μένει;/ ποιος κάματος δεν μπαίνει στη ζωή μας;/ Φθόνος και στάσεις, μαλώματα και μάχες,/ φόνοι∙ και τελευταίο εκείνο το επονείδιστο, /τα γηρατειά∙ άνευρα, άφιλα, ασυντρόφευτα,/ όλου του κόσμου τα χειρότερα/ κακά συγκατοικούν.

Μοίρα κι αυτού του δύστυχου/ τα γηρατειά, όχι δική μου μόνο.

 

Tο γήρας – Ένα χορικό της Γεωργίας Μαυραγάνη

ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ( -1)

Σύνθεση – Επιμέλεια κειμένου: Γεωργία Μαυραγάνη, Ομάδα Happy End

Σκηνοθεσία- μουσική επιμέλεια: Γεωργία Μαυραγάνη

Σκηνικά – Κοστούμια: Άρτεμις Φλέσσα

Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας

Βοηθός σκηνοθέτη – οργάνωση παραγωγής: Ράνια Κελαϊδίτη

Βοηθός παραγωγής: Ματίνα Γράφου

Διανομή:

Ναζίκ Αϊδινιάν, Φραντζέσκα Αλεξάνδρου, Χρυσή Βιδαλάκη,Ηλίας Κατέβας, Μαντώ Κεραμυδά,Δημήτρης Κερεστετζής, Μάγδα Λέκκα, Δήμητρα Μητροπούλου, Δημήτρης Μπικηρόπουλος, Μάριος Παναγιώτου, Ελίνα Ρίζου

 

 

 

 

Advertisements

0 Responses to “Tο γήρας – Ένα χορικό στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 195,843 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: