«Ξένοι» στο Εθνικό θέατρο

ksenoi_sergi_belbel

Μέσα από μια οικογενειακή ιστορία που παρακολουθούμε σε  δύο διαφορετικές χρονικές στιγμές, ένα σπίτι αλλάζει ιδιοκτήτη σηματοδοτώντας μια κοινωνική εξέλιξη κι ο θεατής προβληματίζεται γύρω από θέματα που απασχολούν την επικαιρότητα μας περισσότερο από ποτέ, την ξενοφοβία, τη διαφορετικότητα, τον ρατσισμό, την απόρριψη…

Ο Καταλανός Μπελμπέλ είναι ένας ευφυής συγγραφέας που πιάνει τον σφυγμό της εποχής του και κάνει πολιτικό θέατρο χωρίς χαρακτηριστικά στρατευμένης τέχνης. Ο ίδιος δηλώνει ότι μετά την πτώση των Δίδυμων Πύργων έκανε στροφή προς το θέατρο αυτού του τύπου συνειδητοποιώντας παράλληλα περισσότερο από ποτέ ότι ο σημερινός καλλιτέχνης οφείλει ν’ απαλλαγεί απ’ την ψευδαίσθηση ότι με το έργο του θ’ αλλάξει τον κόσμο.

Ο Μπελμπέλ είναι ρεαλιστής, δεν έχει διδακτισμό και δημιουργεί ένα εξαιρετικά γοητευτικό θεατρικό σύμπαν απ’ το τίποτα. Μιλάει για σημαντικά πράγματα χωρίς στην πραγματικότητα να τα κατονομάζει ή να τα παρατονίζει. Οι ήρωες του είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι, οι ιστορίες τους θα μπορούσαν να συμβούν στον καθένα από μας, ωστόσο υπάρχει ένα υποδόρειο χιούμορ που τους κάνει που και που να μοιάζουν σαν αστείες φιγούρες μπροστά σε παραμορφωτικό καθρέφτη. Δεν ξέρω πόσο τολμηρό θα ήταν να πω ότι ο Μπελμπέλ είναι ένας Αλμοδοβάρ της σκηνής απ’ την ανάποδη.  Υπάρχει ένας υπαινιγμός, μια μικρή λεπτομέρεια, ένας αριστοτεχνικά δοσμένος συμβολισμός. Ο θεατής δεν νιώθει πιεσμένος δεν ταυτίζεται, αλλά συμπάσχει, κατανοεί, σκέφτεται.

Όσο παράξενο κι αν ακούγεται τρία τελικά είναι τα πρωταγωνιστικά στοιχεία της ιστορίας περισσότερο κι απ΄τους ηθοποιούς κι είναι αυτά που σηματοδοτούν τον προβληματισμό του συγγραφέα, την κριτική ματιά του και την πρόταση που κάνει.

Είναι η ρόμπα  της άρρωστης μητέρας που στη μία απ’ τις δύο ιστορίες στέκεται κρεμασμένη ως ντεκόρ για να παραπέμπει στην οικογενειακή σύνδεση αλλά και σ’ αυτή την αόρατη φωνή ενός πρόγονου που συνήθως μας στοιχειώνει στην ενήλικη ζωή μας.

Η προβληματική σχέση μητέρας-κόρης που «γεφυρώνεται» μέσω της κοινής αρρώστειας τους. Η ίδια όμως η αρρώστεια- καρκίνος που σαπίζει το εσωτερικό ενώ αφήνει σχεδόν αναλλοίωτο το εξωτερικό. Θα μπορούσε να λειτουργήσει ως συμβολισμός για την Ευρώπη που κρατάει μια σχετικά αποδεκτή εξωτερική εικόνα ενώ τρώει τις σάρκες της στο εσωτερικό.

Είναι τέλος, ο μετανάστης ως καλός μαθητής, ο καλύτερος αν και ξένος σε μια τάξη και μια κοινωνία που τον βλέπουν καχύποτα και δυσκολεύονται να τον αποδεχτούν. Κι είναι πάνω απ’ όλα η λειτουργία ενός βιβλίου που αλλάζει χέρια, από ξένο σε ξένο σαν μόνο αυτός να μπορεί να το εκτιμήσει και να βρει ανακούφιση στις σελίδες του αλλά κι έναν δρόμο να του ανοίγεται μέσα απ’αυτό.

Γιατί τι άλλο θέλει να πει τελικά ο Μπελμπέλ αν όχι ότι ο κόσμος μπορεί ν’ αλλάξει μόνο μέσα απ’ τη μάθηση και την καλλιέργεια του ανθρώπου…

Η σκηνοθεσία του Μαστοράκη υπήρξε ευφυής και με πολύ καλό σκηνικό ρυθμό. Άκουσα βέβαια ότι υπήρξε υποδεέστερη του κειμένου αλλά καθώς δεν έχω διαβάσει το έργο, δεν μπορώ να εκφέρω προσωπική γνώμη.

Είχα νομίζω χρόνια να δω μια τόσο απολαυστική Λυδία Κονιόρδου. Παίρνει ουσιαστικά το βάρος του έργου πάνω της. Πιο υποτονικός απ’ ό, τι συνήθως ο Θέμης Πάνου- μου άρεσε περισσότερο ως γιος παρά ως πατέρας-, καλή η υπηρέτρια αλλά με ντοπιολαλιά  που δεν βρήκε στ΄αυτιά μας γνώριμη σύνδεση, ικανοποιητικοί οι υπόλοιποι ρόλοι, τράβηξε τα βλέματα το μικρό παιδί (δικαιώνοντας την παλιά θεατρικη ρήση ότι όπου υπάρχουν παιδιά και ζώα κλέβουν την παράσταση).

«Ξένοι» του Σέρτζι Μπελμπέλ

ΝΕΟ ΡΕΞ

Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ

Σκηνοθεσία, Δραματουργική επεξεργασία: Νίκος Μαστοράκης

Σκηνικά – Κοστούμια: Εύα Νάθενα

Σχεδιασμός ήχων: Studio 19

Μουσική επιμέλεια: Νίκος Μαστοράκης

Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

Βοηθός σκηνοθέτη: Μενέλαος Καραντζάς

Σχεδιασμός κομμώσεων: Χρόνης Τζήμος

Σχεδιασμός μακιγιάζ: Εύη Ζαφειροπούλου

Βοηθοί σκηνογράφου/ενδυματολόγου: Δάφνη Κολυβά, Εβελίνα Δαρζέντα

Διανομή:

Μητέρα / Κόρη: Λυδία Κονιόρδου

Υπηρεσία / Γειτόνισσα: Μαρσέλα Λένα

Πατέρας / Γιος: Θέμης Πάνου

Παππούς: Παντελής Παπαδόπουλος

Γιος / Εγγονός:Δημήτρης Πασσάς

Γείτονας / Νέος: Κρις Ραντάνοφ

Κόρη / Εγγονή: Δανάη Σκιάδη

Άντρας / Σύζυγος: Νικόλας Χανακούλας

Παιδιά: Εμίλ Γκριγκόροβ, Γιάννης Μαυρόπουλος

Advertisements

0 Responses to “«Ξένοι» στο Εθνικό θέατρο”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 196,289 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: