«Ο Αγών μου» στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών

mein-kampf-site-banner_900x750

Το «Mein Kampf» του Αδόλφου Χίτλερ, πολλοί το γνωρίζουν, λίγοι όμως θα επιχειρούσαν να το διαβάσουν, πολύ δε περισσότερο να το δουν στη θεατρική σκηνή. Για όποιον πιθανόν αναρωτιόται πώς θα μπορούσε το πιο απεχθές συγγραφικό πόνημα του 20ου αιώνα να «παρασταθεί», την απάντηση έδωσαν οι Rimini Protokoll στη σκηνή του θεάτρου της Στέγης Γραμμάτων & Τεχνών.

Ας πούμε όμως δυο λόγια για τους  Rimini Protokoll: ιδρύθηκαν το 1999 και πρόκειται για μια ομάδα καλλιτεχνών που ασχολούνται με το θέατρο, το ραδιόφωνο, τις εικαστικές εγκαταστάσεις. Συχνά αναφέρονται ως οι ιδρυτές του θεάτρου ντοκιμαντέρ ή αλλιώς του θεάτρου της πραγματικότητας. Η πάγια τακτική τους είναι η επιστράτευση ενός θιάσου ειδικών που καταπιάνονται μ’ ένα θέμα εξετάζοντας όλες τις πλευρές του.

Στην προκειμένη περίπτωση, είχαν ιστορικούς και νομικούς ειδικευμένους στο διεθνές δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα, έναν συντηρητή παλιών χειρογράφων, έναν εκ γενετής τυφλό μουσικό παραγωγό, έναν Ισραηλινό δικηγόρο και έναν Τούρκο hip-hop / metalcore καλλιτέχνη και εθνολόγο. Επίσης, μια Ελληνίδα καθηγήτρια γερμανικών που έκανε τη μετάφραση στα σημεία εκείνα της παράστασης που δεν είχαν υπερτιτλιστεί καθώς προέκυπταν αυθόρμητα πάνω στη σκηνή.

«Ο Αγών μου» του 1925-6 εγείρει διάφορα ερωτήματα που αναλύονται πάνω στη σκηνή. Είναι ένα βιβλίο επικίνδυνο και προπαγανδιστικό; Είναι το έργο ενός παρανοϊκού ιδεολόγου που επηρέασε τόσο την άνοδο του εθνικοσοσιαλισμού στη Γερμανία της δεκαετίας του ’30; Υπάρχουν σήμερα άνθρωποι που ενδιαφέρονται να το διαβάσουν ή ακόμα που να το έχουν διαβάσει ή να το έχουν σπίτι τους;

Οι 2 και παραπάνω ώρες που κράτησε η παράσταση μου φάνηκαν υπερβολικός χρόνος για το συγκεκριμένο θέμα. Το θέατρο ντοκιμαντέρ έχει ενδιαφέρον κι η ομάδα των Rimini Protokoll κάνει αναμφίβολα τόσο καλή δουλειά που πραγματικά αναρωτιέσαι βλέποντας τους αν πρόκειται για επαγγελματίες θεατρίνους. Ωστόσο και ανεξαρτήτως ιδεολογικών προκαταλήψεων, δεν βρίσκω τόσο ενδιαφέρον το να καταπιαστεί κανείς επί μακρόν μ’ ένα βιβλίο που ταυτίστηκε με τον φασισμό. Στην παράσταση, το βιβλίο άλλοτε ενοχοποιείται κι άλλοτε απαλλάσσεται ανάλογα με τη σκοπιά απ’ την οποία βλέπει κανείς τα πράγματα.

Αναρωτιέμαι όμως αν σε εποχές όπως η σημερινή, με τον φασισμό να πλανάται εκ νέου πάνω απ΄τη  Ευρώπη και με εθνικιστικές τσιρίδες να κυβερνάται μια χώρα σε κρίση (αξιών ως επί το πλείστον), πώς μπορεί να επηρεάσει μια τέτοια παράσταση. Και τέλος, γιατί δεν ενόχλησε κι  αυτή όσους εύκολα θίγονται (sic)  όπως  στην «Ισορροπία του Nash» εξαιτίας της οποίας κατέβηκε κόσμος στους δρόμους και γράφτηκαν κείμενα εν εξάλλω και προς πάσα κατεύθυνση;

Rimini Protokoll [Haug & Wetzel]

Adolf Hitler: Ο Αγών μου, τ. 1 & 2

Ιδέα, Σκηνοθεσία & κείμενο: Helgard Haug και Daniel Wetzel
Δραματουργία & έρευνα: Sebastian Brünger
Σκηνικά & βίντεο: Marc Jungreithmeier
Διαδραστικός σχεδιασμός: Grit Schuster
Μουσική: Volkan T
Σχεδιασμός Ήχου: Peter Breitenbach
Διεύθυνση ομάδας: Heidrun Schlegel
Τεχνική επιμέλεια & φωτισμοί: Andreas Mihan
Μετάφραση κειμένου: Γιάννης Καλιφατίδης
Ερμηνεύουν: Sibylla Flügge, Anna Gilsbach, Matthias Hageböck, Alon Kraus, Christian Spremberg, Volkan T, Ασπασία Ανωγιάτη

Advertisements

0 Responses to “«Ο Αγών μου» στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 197,093 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: