«Η Αγριόπαπια» στο θέατρο Πορεία

Ο Γκραίγκερς επιστρέφει στον τόπο του μετά από πολυετή απουσία και συναντώντας τον παιδικό του φίλο Έγκνταλ αποφασίζει να εφαρμόσει την φιλοσοφία ζωής που στο μεταξύ έχει αναπτύξει περί της επιταγής του ιδεώδους. Η περίπτωση του Έγκνταλ όπως ξεδιπλώνεται απ’ την αφήγηση φαντάζει ως η ιδανική ευκαιρία. Ο Γκραίγκερς με έκπληξη ανακαλύπτει ότι η ενήλικη ζωή του Έγκνταλ στήθηκε κατ’ επιταγήν του Βέρλε, πατέρα του Γκράιγκερς. Εκείνος τον βοήθησε να μάθει την τέχνη της φωτογραφίας και κατά κάποιον τρόπο τον ώθησε να παντρευτεί τη Γκίνε, την παλιά υπηρέτρια του σπιτιού. Ο Γκραίγκερς σύντομα συνειδητοποιεί ότι όλο το οικοδόμημα της φαινομενικά ευτυχισμένης οικογενειακής ζωής του παιδικού του φίλου στηρίζεται σε σαθρά θεμέλια κι αναλαμβάνει την ευθύνη να φέρει τους εμπλεκόμενους αντιμέτωπους με τη σκληρή αλήθεια.

Γραμμένη το 1884, η «Αγριόπαπια» έχει χαρακτηριστεί ως η τραγωδία του μικροαστικού/ζωτικού ψεύδους. Η ψυχική διάλυση μιας οικογένειας που μέχρι τότε ζούσε με ευχάριστες αυταπάτες συμβολίζεται από μια τραυματισμένη αγριόπαπια που ζει μακριά απ’ το φυσικό της περιβάλλον, στη σοφίτα του σπιτιού τους. Μέσα απ’ αυτό το ποιητικό, γεμάτο συμβολισμούς δράμα, ο Ίψεν θέτει τον προβληματισμό ανάμεσα στην αναγκαιότητα της αλήθειας παρά το όποιο κόστος και τη συντήρηση μιας εικονικής πραγματικότητας μέσω του ζωτικού ψεύδους. Η ανθρωπινή φύση έλκεται απ’ το δεύτερο. Είναι πάντα πιο εύκολο εξάλλου να μην θες να κοιτάξεις κατάματα την αλήθεια απ’ το να την αντιμετωπίσεις με όποιες συνέπειες. Η αγριόπαπια όταν πληγωθεί βουτάει με το ράμφος στον βυθό, αρπάζει φύκια και δεν ξαναβγαίνει ποτέ στην επιφάνεια. Η αγριόπαπια που κρατούν οι Έγκνταλ στη σοφίτα του σπιτιού τους βιώνει μια ψευδαίσθηση γιατί παρόλο που γιατρεύτηκε έχει ξεχάσει την κανονική της ζωή στη φύση.

Δεν θα κουραστώ να επαναλαμβάνω πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος του σκηνοθέτη σε μια παράσταση. Ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει το έργο, η σύλληψη, η επιλογή των ηθοποιών… αυτός και μόνο έχει το μαγικό ραβδί για ν’ απογειώσει ή να καταστρέψει ένα έργο, ανεξάρτητα απ’ την όποια δυναμική του ίδιου του κειμένου.

Τα θεατρικά έργα είναι λόγια που ποθούν να ζωντανέψουν. Η σκηνή είναι ο φυσικός τους χώρος αλλιώς θ’ αρκούμασταν στην απλή ανάγνωση τους. Κανένα σχεδόν κείμενο στην παγκόσμια ιστορία του θεάτρου δεν προκάλεσε θετικές ή αρνητικές αντιδράσεις παρά μόνον αφού παραστάθηκε. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, παλιομοδίτικα έργα μπορεί να ξαναπαιχθούν με πιο φρέσκια ματιά κι αριστουργήματα να καταλήξουν σε βαρετή παράσταση.

Δυστυχώς, τέτοια υπήρξε η περίπτωση της «Αγριόπαπιας» όπως σκηνοθετήθηκε απ’ τον Τάρλοου. Το αριστούργημα του Ίψεν έγινε μια άνευρη, πληκτική και κουραστική παράσταση κατά τη διάρκεια της οποίας κοιτούσες την ώρα να φύγεις.

Απορώ πραγματικά πως ο Τάρλοου που έχει δώσει δείγματα πολύ καλών σκηνοθεσιών, στάθηκε με αμηχανία μπροστά στο κείμενο του Ίψεν. Μοιάζει σαν να διεκπεραίωσε απλώς μια ανάγνωση. Ανέβασε τους ηθοποιούς στη σκηνή και τους άφησε να λένε λόγια. Κι είναι νομίζω απ’ τις σπάνιες φορές που βλέπω 2-3 καλούς ηθοποιούς να παίζουν τόσο χάλια. Σαν να τους έλειπε ο ενορχηστρωτής, ο μαέστρος, η έμπνευση.

Η παράσταση φλύαρη και κουραστική απ’ την αρχή ως το τέλος θύμιζε παλιού τύπου σκηνοθεσίες.  Το σκηνικό επίσης δεν βοήθησε καθόλου, πρόχειρο και κακοστημένο σαν σκηνικό ερασιτεχνικής παράστασης τα σκηνοθετημένα πλάνα περιττά, τα δευτερεύοντα πρόσωπα της διανομής εντελώς ανούσια σε μια σύγχρονη σκηνοθεσία.

Απ’ τους ηθοποιούς θα ξεχωρίσω τον Θέμη Πάνου επειδή είχε μέτρο, ήταν λιτός στην εκφραστική του και προσπάθησε να μην παρασυρθεί απ’ το σκηνοθετικό βατερλώ. Ο Γιάννος Περλέγκας ήταν φλύαρος κι έδινε την εντύπωση ότι είχε σκηνοθετήσει ο ίδιος τον εαυτό του, ο Γιάννης Κότσιφας έβγαλε περισσότερα κωμικά στοιχεία απ’ αυτά που επιτρέπει ο χαρακτήρας που υποδυόταν, η Μάσχα εξωτερική στον ρόλο της κυρίας Σόερμπι, ενώ οι υπόλοιποι της διανομής άνευροι και περιγραφικοί.

Δυστυχώς, το πέταγμα της «Αγριόπαπιας» παρά τις όποιες προθέσεις δεν ευτύχησε με ευνοϊκή πτήση αυτή τη φορά…

Θέατρο Πορεία

«Η Αγριόπαπια» του Χένρικ Ίψεν

ή η διαλεκτική της μετα-αρετής

Μετάφραση -Απόδοση-Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τάρλοου

Συνεργάτις  Δραματουργός: Έρι Κύργια

Σκηνικά – Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου

Μουσική: Nalyssa Green

Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου

Σκηνοθεσία κινηματογραφικού μέρους: Χρήστος Δήμας

Κινησιολογία: Κορίνα Κόκκαλη

Βοηθός σκηνοθέτη: Δήμητρα Κουστοκώστα

Διανομή:

Βέρλε: Θέμης Πάνου

Γκράιγκερς Βέρλε: Γιάννος Περλέγκας

Γερό Έγκνταλ: Γιώργος Μπινιάρης

Γιάλμαρ Έγκνταλ: Γιάννης Κότσιφας

Γκίνα Έγκνταλ: Λένα Δροσάκη

Χέντβιγκ: Σίσσυ Τουμάση

Κυρία Σόερμπι: Άννα Μάσχα

Ρέλινγκ: Αντόνοος Αλμπάνης

Μόλβικ: Ιωάννης Καπελέρης

Πέτερσεν: Αλκιβιαδης Μαγγόνας

Γιένσεν: Στέργιος Κοντακιώτης

Ένας παχουλός κύριος: Νίκος Πυροκάκος

Ένας φαλακρός κύριος: Ανδρέας Νάτσιος

Ένας μύωπας:Γιάννης Γούνας

Γκράμπεργκ: Ζύλο Τσαούσι

 

Advertisements

0 Responses to “«Η Αγριόπαπια» στο θέατρο Πορεία”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 197,616 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: