Archive for the 'Εξ' αφορμής' Category

Θεατρική σεζόν Αγίας Πετρούπολης, 19-22/9/2016 στο Εθνικό Θέατρο

img_4255

Τι καινούργιο έφερε το 3ήμερο Διεθνές Φεστιβάλ  της Αγίας Πετρούπολης στην πόλη; Νομίζω κόμισε γλαύκα εις Αθήνας. Αν εξαιρέσει κανείς τους πολύ καλούς Ρώσους ηθοποιούς, καμία απ’ τις τρεις παραστάσεις δεν διακρίθηκε για την πρωτοπορία ή καινοτομία της. Πρωτίστως όμως, το φεστιβάλ έπασχε από κακή ή ελλιπή οργάνωση φωνάζοντας παντού προχειρότητα.

Υπήρξε περιορισμένη ενημέρωση στον τύπο. Αν δεν έμπαινες στην ιστοσελίδα του Εθνικού θεάτρου ή αν δεν ήξερες κάποιον μέσα απ’ το Εθνικό, πολύ απλά δεν θα το μάθαινες.

Διοργανώθηκε στο τέλος του Σεπτέμβρη που ακόμα δεν έχουν τελειώσει οι θερινές παραστάσεις, με αποτέλεσμα να υπάρχει κόσμος που αγχώθηκε για το να θα προλάβαινε να δει τον «Οιδίποδα» στο Ηρώδειο ή τις πολυσυζητημένες «Όρνιθες» του Καραθάνου στη Στέγη. Κι εκ του αποτελέσματος, πολλοί μετάνιωσαν που επέλεξαν ρωσικό θέατρο…Αυτό βέβαια, θα έπρεπε να κινητοποιήσει τους διοργανωτές περισσότερο κάνοντας το φεστιβάλ ανταγωνιστικό των εγχώριων παραγωγών. Κι επειδή προφανώς, δεν μπορείς να επέμβεις στο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα παραστάσεων που προσκαλείς, μπορείς να συμβάλεις με άλλα στοιχεία που θα το κάνουν πιο ελκυστικό.

Το υλικό που διανεμήθηκε στους θεατές ήταν πλούσιο και άνευ κόστους αλλά εξαιρετικά απογοητευτικό. Οι μεταφράσεις των κειμένων κι ο τρόπος σύνταξης φώναζαν αυτόματη μετάφραση απ’ το ίντερνετ. Κι αυτό ίσχυε τόσο για το πρόγραμμα όσο και για τους υπέρτιτλους των παραστάσεων.Κρίμα που το φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη του Ινστιτούτου Πούσκιν.

img_4261

Αναλυτικά,

«Κούκλες για παιδιά και ενήλικες»-Κρατικό κουκλοθέατρο της Αγίας Πετρούπολης του Ε.Σ Ντέμμενι.

Παρουσιάστηκε ως διαδραστική έκθεση κουκλών – μαριονετών.

Εντυπωσιακό το στήσιμο, αλλά δεν υπήρξε καμία απολύτως διαδραστικότητα εκτός αν μίλαγες ρωσικά. Δυο – τρεις προθήκες με εντυπωσιακές ομολογουμένως  κούκλες στο φουαγιέ του θεάτρου και κάποιες αφίσες από παλαιότερες παραστάσεις απλωμένες ολόγυρα έδιναν τον τόνο.

img_4258 img_4256 img_4253 img_4252 img_4247

«Η πόλη. Παντρολογήματα»– Γκόγκολ – Κρατικό ακαδημαϊκό θέατρο του Λενσοβιέτ Αγίας Πετρούπολης.

Το γνωστό θεατρικό έργο του Γκόγκολ έχασε κάθε ρυθμό και κωμικότητα αφού μεταβλήθηκε σε μια παράσταση με πολύ καλές ομολογουμένως ερμηνείες μεν, τουριστικού χαρακτήρα δε. Στην παράσταση ακούστηκαν κείμενα απ’ τον «Ηλίθιο» του Ντοστογιέφκσι, τον Ευγένιο Ονέγκιν» του Πούσκιν καθώς και το ποίημα «Είμαστε διαφορετικοί σαν τη στεριά και το πέλαγος» της Μ.Ι Τσβετάγιεβα. Το συνολικό στήσιμο ήταν τέτοιο που έδινε την εντύπωση ότι οι Ρώσοι θέλανε να δείξουν στο ξένο κοινό τα καλύτερα στιγμιότυπα της ιστορίας του ρωσικού θεάτρου (sic)…

«Οι αδελφοί» βασισμένο στο μυθιστόρημα του Ντοστογιέφσκι «Οι αδερφοί Καραμάζοφ» – Κρατικό Δραματικό Θέατρο Αγίας Πετρούπολης Πριγιούτ κομεντιάνα

Ήταν η τρίτη παράσταση των αδελφών που παρακολούθησα μέσα σε 1,5 χρόνο κι η πιο αδιάφορη…

Το μυθιστόρημα- ποταμός του Ντοστογιέφκι είχε μεγάλη διάρκεια δυσανάλογη προς το ενδιαφέρον που έδειξε το κοινό αφού δεν κατόρθωσε να κρατήσει  τους θεατές σε εγρήγορση. Στα δύο διαλείμματα που έγιναν, η αίθουσα άδειασε αισθητά κι αξίζει να σημειωθεί ότι το κοινό αποτελείτο κυρίως από ανθρώπους του χώρου, συνεπώς εκπαιδευμένους θεατές. Τα πρόσωπα του μυθιστορήματος συνοψίστηκαν σε 6 ηθοποιούς που η σκηνική τους παρουσία παρέπεμπε σε παράσταση αναλογίου. Η πολλά υποσχόμενη- όπως μας συστήθηκε- σκηνοθέτης Ευγκένια Σαφόνοβα εμπνεύστηκε ένα θεατρικό κολάζ από αποσπάσματα του μυθιστορήματος κι επέλεξε να εμπλέξει στη δράση (sic) δευτερεύοντες ήρωες και λιγότερο γνωστά στοιχεία των αδερφών.

«Μάκβεθ»- Σαίξπηρ – Κρατικό θέατρο – φεστιβάλ Μπαλτίσκι ντομ Αγίας Πετρούπολης.

Ο Μάκβεθ ήταν για να είμαστε πιο ακριβείς μαθητεία Μάκβεθ αλλά συγχρόνως και η πιο ενδιαφέρουσα από τις παραστάσεις του φεστιβάλ. Εντυπωσιακά  μικρής διάρκειας  – για έργο Σαίξπηρ-πράγμα που ήταν ιδιαίτερα ανακουφιστικό για όσους είδαν και τις 2 προηγούμενες, ο Μάκβεθ του  Λυκ Περσεβάλ είχε ξεκάθαρη άποψη και σαφή προσανατολισμό. Η παράσταση εστίασε στην καταστροφική σχέση του Μάκβεθ και της γυναίκας του και στον όλεθρο που αυτή γέννησε. Η εικόνα με τις τρεις μοίρες που ορίζουν τις ζωές του ζεύγους να κινούνται αργά κι απειλητικά απ’ το βάθος της σκηνής προς τα εμπρός και οι κούνιες ως σκηνικός διάκοσμος είχαν κάτι απόκοσμο κι αισθητικά ενδιαφέρον.

img_4263

Ελπίζοντας σε κάτι καλύτερο του χρόνου αν αποφασίσουν να συνεχίσουν τις μετακλήσεις.

Advertisements

Ελληνικό Φεστιβάλ: φθηνό ή ακριβό σπορ;

Μια συζήτηση στο facebook πριν από λίγο μου έδωσε το ερέθισμα να γράψω κι εδώ  σχετικά με το θέμα της τιμής των εισιτηρίων του φεστιβάλ.

Καταρχήν να πω ότι ανήκω στους υποστηρικτές του θεσμού αλλά  και του Λούκου ειδικότερα. Επειδή παρακολουθώ την τελευταία 20ετία τουλάχιστον τα θεατρικά δρώμενα, τολμώ να πω ότι χωρίς τον Λούκο το φεστιβάλ δεν θα ήταν αυτό που είναι από το 2006 ως σήμερα, τόσο σε επίπεδο ποιότητας, όσο και σε επίπεδο διαχείρισης και οργάνωσης.

Θυμάμαι κάποια απ’ τα επαρχιώτικης φύσης πανηγύρια της δεκαετίας του ’90. Ήμουν μέσα στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου τη χρονιά που ο Καρακατσάνης προσπαθούσε μάταια να κάνει έναρξη της «Ειρήνης»  ή της «Λυσιστράτης» (δεν θυμάμαι ποιας κωμωδίας απ’ τις δύο) του Αριστοφάνη και το πλήθος τον διέκοπτε αγριεμένο. Πουλιόντουσαν διπλά και τριπλά οι θέσεις τότε. Μοιράζονταν κάποιες άλλες σε όσους είχαν τα προνόμια (ατέλειες, κάτοικοι του Λυγουριού και των πέριξ χωριών έμπαιναν ελεύθερα λόγω κληρονομικού διακιώματος μάλλον) (sic) .   Το θέατρο είχε γεμίσει ασφυκτικά και περίσσευαν οι όρθιοι που αρνιόντουσαν να μείνουν όρθιοι αφού είχαν πληρώσει…
Λοιπόν για να μην μακρυγορώ, τα θυμάμαι όλα αυτά και γι’ αυτό χαίρομαι που επί διευθύνσεως Λούκου παρήλθαν ανεπιστρεπτί. Βλέπουμε πια καλό θέατρο, έχουμε σημαντικές μετακλήσεις απ’ το εξωτερικό, έχουν ανέβει οι προδιαγραφές του φεστιβάλ, υπάρχει χορός, μουσική, εικαστικά. Το Φεστιβάλ είναι μια γιορτή που δεν θες να χάσεις και που τα τελευταία δύο χρόνια που μας έχει πάρει η κάτω βόλτα, ευφραίνει τις ψυχές μας και δίνει έναν καλλιτεχνικό αέρα στην πολύπαθη Αθήνα.
Αναρωτιέμαι επομένως, γιατί να μην έχουν όλοι ή όσο πιο πολλοί γίνεται μερίδιο σ’ αυτή τη χαρά; Ακούω παράπονα για τις τιμές των εισιτηρίων. Στις πιο πολλές περιπτώσεις ξεκινούν από 20 ευρώ. Υπάρχουν βέβαια φοιτητικά, μειωμένα, ΑΜΕΑ, ανέργων. Δεν είναι όμως μόνο αυτές οι ομάδες που διακιούνται έκπτωση. Για παράδειγμα μειωμένο πληρώνουν όσοι επιδεικνύουν θεατρική ατέλεια ή ίσως κι άλλη κάρτα πολιτισμού ή πιθανόν και οι άνω των 65.
Υπάρχουν όμως πολλά νέα παιδιά χαμηλόμισθα που κι αυτά διακιούνται να δουν μια παράσταση και που η πολιτεία θα έπρεπε να τους βοηθήσει να το κάνουν.
Αυτά τα παιδιά θα θυσιάζαν μια νυχτερινή έξοδο με κανά δυο μπύρες για μια βραδιά φεστιβάλ, αλλά αν τα βάλεις κάτω, πιο φθηνή είναι η έξοδος με τις μπύρες τελικά…
Αναρωτιέμαι πώς και δεν το έχει σκεφθεί αυτό η διεύθυνση του Φεστιβάλ. Δεν γνωρίζω τα διαδικαστικά, αλλά δεν υπάρχει άραγε δυνατότητα χαμηλότερης τιμής σε κάποιες εγχώριες παραγωγές; Για τις μετακλήσεις καταλαβαίνω ότι είναι άλλα τα έξοδα και σαφώς πολύ περισσσότερα λόγω μετακινήσεων.
Ακόμα, δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν κατηγορίες οικονομικών πακέτων στα εισιτήρια, πχ για κάποιον που θα θελήσει να προαγοράσει εισιτήρια για 5 ή 10 παραστάσεις;
Δεν ξέρω τι θα γίνει στο μέλλον με τον θεσμό του φεστιβάλ, πώς θα είναι του χρόνου, αν αλλάξει μορφή προς το καλύτερο ή το χειρότερο.  Η τωρινή του εικόνα πάντως έχει ανεβάσει τόσο πολύ τον πήχυ που πραγματικά θ’ άξιζε να βρεθεί ένας τρόπος ν’ ανοίξει σε μεγαλύτερο αριθμό κοινού.

Θέατρο στις αυλές


Δεν γνωρίζω ποιος το ξεκίνησε, σε ποιον ανήκει η πατρότητα της ιδέας και κάτω από ποιες συνθήκες αποφασιζόταν κάθε φορά να ορίζεται ένα παλιό σπίτι σαν σκηνικός χώρος.

Πιστεύω ότι δεν ακολουθήθηκε κανένας ιδιαίτερος κανόνας. Η Αθήνα των πολλών παραστάσεων οδήγησε κάποια στιγμή τις ομάδες να βρίσκουν εναλλακτικούς χώρους για το ανέβασμα της δουλειάς τους. Έτσι, την τελευταία εικοσαετία, είδαμε γκαράζ και αποθήκες να μετατρέπονται σε θεατρικές αίθουσες (sic) αλλά και τουαλέτες , μπαρ, πολυχώρους, γκαρσονιέρες, γκαλερί ή ακόμα και μεικτές τεχνικές με λίγο σε κλειστό χώρο και λίγο στον δρόμο (κάτι τέτοιο κάνει εξάλλου κι ο Μαρμαρινός στο τελευταίο εγχείρημα του υπό τη σκέπη του φεστιβάλ Αθηνών).

Στο πλαίσιο του ότι το θέατρο είναι σύμβαση, το «βάπτισμα» ενός συγκεκριμένου χώρου σε θεατρική αίθουσα είναι απολύτως θεμιτό. Επιπλέον, ας μην μας ξενίζει καθόλου αυτό κι ας μην το θεωρούμε πρωτοτυπία, αφού τα μπουλούκια παλαιότερων εποχών, συχνά παίζανε σε καφενεία χωριών με πολύ πρόχειρα σκηνικά.

Αυτά όσον αφορά στις χειμερινές παραγωγές. Το καλοκαίρι τα πράγματα ήταν ανέκαθεν  κάπως πιο ξεκάθαρα. Οι παραστάσεις  δίνονταν είτε σε θερινά θέατρα ή σε αρχαία θέατρα ή σε πρώην νταμάρια  που βαφτίστηκαν θέατρα ή σε πλατείες, σε άλση, σε ρεματιές  κόκ.

Τα τελευταία χρόνια, άλλαξε πολύ η φυσιογνωμία της πόλης αλλά και οι ανάγκες του κοινού. Οι παλιοί θεατρικοί επιχειρηματίες άρχισαν να εκλείπουν είτε βιολογικά, είτε λόγω οικονομικής δυσπραγίας, οι καλλιτεχνικές γειτονιές της Αθήνας μετακόμισαν κάτω απ’ την Ομόνοια και το κοινό δεν είναι πια το ίδιο ή τουλάχιστον δεν είναι το κοινό των θερινών θεάτρων που γνώριζαν κάποτε πιένες επί της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Επιπροσθέτως, πρέπει να τονίσουμε ότι οι ξένες ομάδες που επισκέπτονται την Αθήνα τα τελευταία χρόνια και η διεθνής φυσιογνωμία του φεστιβάλ Αθηνών δημιουργεί περισσότερες απαιτήσεις, φαντασία και δημιουργικότητα.

Το 2006 η παράσταση «Καρδιά με κόκκαλα» παίχτηκε στην αυλή του ερειπωμένου σπιτιού του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη στα Εξάρχεια. Δυο χρόνια αργότερα, ανεβαίνει το «Αίμα μαραμένο» πάλι σε μια αυλή των Εξαρχείων. Στη συνέχεια ήρθε η «Κάρμεν» του Στάθη Λιβαθινού  σε μια αυλή κάπου στο Μεταξουργείο, ενώ  φέτος το καλοκαίρι τρία θεατρικά έργα πήραν σάρκα και οστά στις αυλές παλιών ερειπωμένων σπιτιών περίξ της πλατείας Αυδή στο Μεταξουργείο και πιθανολογώ ότι ίσως να υπάρχει και κάτι ακόμα που δεν έχει πέσει στην αντίληψη μου.

Ευφάνταστες οι νέες ομάδες και κόντρα στην κρίση που θέλει θέατρα να κλείνουν και ομάδες να μην μπορούν να στεγάσουν τις δουλειές τους και να επικοινωνήσουν με το κοινό, η επιλογή των αυλών φαντάζει ιδανική όαση για ένα κομμάτι τέχνης μέσα στο καλοκαιρινό κλεινόν άστυ.

Το «τάβλι» του Κεχαΐδη, το «Χώμα» του Jose Ramon Fernandez  (εκκρεμεί ανάρτηση) και η «Αγγέλα» του Σεβαστίκογλου(εκκρεμεί ανάρτηση) ζωντάνεψαν από θιάσους νοσταλγούς μιας παλιάς Αθήνας που δεν μένουν προσκολλημένοι στο παρελθόν, αλλά επιχειρούν να παντρέψουν δημιουργικά μια ρετρό ατμόσφαιρα ως προς τον φυσικό χώρο, με ευφάνταστες σκηνοθεσίες και έργα που τους πάει πολύ να παίζονται σε εσωτερικές αυλές.

Σε εποχές κρίσης, όπως αυτή που διανύουμε, ακόμα και το εισιτήριο πρέπει να είναι δελεαστικό (στις προαναφερθείσες παραστάσεις κυμαίνεται από 10 ως 12 ευρώ).

Το Μεταξουργείο είναι μια πολυπολιτισμική γειτονιά, παρεξηγημένη, εγκαταλειμμένη, ίσως και κάπως επικίνδυνη. Για όλα αυτά μαζί με το ότι τα σπίτια κι οι δρόμοι του κουβαλάνε ατμόσφαιρα παλιάς Αθήνας, είναι πολύ ενδιαφέρουσα γειτονιά για θέατρο. Η συνάντηση διαφορετικών φυλών, η τέχνη πίσω απ’ τις κλειστές πόρτες, τα παιδιά των μεταναστών που παίζουν στην πλατεία ξέγνοιαστα, κάτι ξεχασμένα καφενεία, χαρακτηριστικά φωτάκια σε κάποια «σπίτια» και τραπεζάκια έξω για φαγητό. Υπάρχει καλύτερο σκηνικό για ν’ αντιγράψει η ζωή την τέχνη ή η τέχνη τη ζωή;

Περί επιχορηγήσεων

scan.jpg

 Μου άφησε η Αλκιμήδη ένα σχόλιο στο προηγούμενο ποστάκι με τίτλο » Τίτλοι τέλους για το Αμόρε » όπου σωστά διερωτάται πώς γίνεται ένα επιτυχημένο θέατρο, με γεμάτες αίθουσες και καλές κριτικές να κλείνει λόγω της ελλιπούς κρατικής επιχορήγησης. Της απάντησα σ’ ένα σχόλιο-σεντόνι κάποια πράγματα που ελπίζω να βρήκε κάπως διαφωτιστικά και δράττομαι έτσι της ευκαιρίας να δημοσιεύσω το παρακάτω διευκρινιστικό περί επιχορηγήσεων  που υπογράφεται από διάφορα θέατρα και μοιράζεται στους χώρους τους.

Η ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ, Η ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ. Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΠΡΟΑΓΩΓΗ ΤΟΥΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Σύνταγμα της Ελλάδος, αρθρ.16

Φίλοι θεατές, 

Κάθε μέρα που περνάει διαπιστώνουμε όλο και περισσότερο την υποβαθμισμένη θέση του Πολιτισμού στις προτεραιότητες της Πολιτείας. Κάθε μέρα που περνάει μεγαλώνει η αγωνία μας ότι σε λίγο τα μόνα πολιτιστικά προϊόντα που θα υπάρχουν στην Ελλάδα θα είναι οι παραγωγές κάποιων μεγάλων εταιρειών ή οι μετακλήσεις εντυπωσιακών συγκροτημάτων από εμπόρους του θεάματος.

Και κάθε μέρα που περνάει βλέπουμε ότι το θέατρο εκείνο που έχει για στόχο την αναζήτηση, το θέατρο εκείνο που ανησυχεί, που ανακαλύπτει και προτείνει, που δοκιμάζει και δοκιμάζεται, κινδυνεύει να συρρικνωθεί αφού η Πολιτεία του έχει γυρίσει την πλάτη.

Και όλοι το ξέρουμε πως σε καμία χώρα δεν υπάρχει τέχνη χωρίς την έρευνα και τον πειραματισμό, που όμως δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς την στήριξη του Κράτους.  Όλες οι πολιτισμένες χώρες του κόσμου το έχουν συνειδητοποιήσει και επιδοτούν τα θεατρικά σχήματα που συμβάλλουν στην καλλιτεχνική έρευνα, στην ανάπτυξη του σύγχρονου πολιτισμού και στη διάδοση της θεατρικής παιδείας. Γι’ αυτό η στήριξη των Τεχνών αποτελεί υποχρέωση του Κράτους.

Αισθανόμαστε την ανάγκη να κάνουμε γνωστές κάποιες λεπτομέρειες:

-οι δυο κρατικές σκηνές μας επιχορηγούνται περίπου με το ποσόν των 15.000.000 € απασχολώντας 600 άτομα για 25-30 περίπου παραγωγές.

– για τις επιχορηγήσεις του ελεύθερου θεάτρου, στο οποίο ανήκουμε, η Πολιτεία διαθέτει ένα κονδύλι 3.500.000 € περίπου, που ανταποκρίνεται στο 20% του κόστους 200-220 παραγωγών και το μοιράζει σε 60-70 θέατρα, που απασχολούν περισσότερα από 1000 άτομα.

Η επιχορήγηση στο ελεύθερο θέατρο δίδεται τα τελευταία χρόνια με τον εξής ρυθμό: της περιόδου 2005-2006 εξοφλήθηκε τον Ιούνιο του 2007, από την επιχορήγηση της περιόδου 2006-2007 δεν έχει δοθεί ούτε ένα ευρώ και για την περίοδο 2007-2008 που ήδη διανύσαμε τη μισή, δεν έχει καν συνεδριάσει η αρμόδια επιτροπή  για να ξέρουμε αν θα εγκριθούν οι προτάσεις που υποβάλαμε, προγραμματίσαμε και ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη μέσα σε ασφυκτικές συνθήκες, με δάνεια και χρέη που μας έχουν οδηγήσει σε αδιέξοδο.

Έτσι καταλήξαμε να είμαστε επιχορηγούμενοι θίασοι χωρίς επιχορήγηση. Κατά καιρούς έχουμε ενημερώσει με επιστολές, επισκέψεις και τηλεφωνήματα τον εκάστοτε Υπουργό για τα προβλήματα μας, εισπράττοντας τις απαραίτητες διαβεβαιώσεις που ή υλοποιήθηκαν  με πολύ μεγάλη καθυστέρηση ή έμειναν κούφια λόγια.

Άνθρωποι της Τέχνης που επί δεκαετίες προσφέρουμε πολιτισμό στη χώρα μας μεταμορφωθήκαμε από την Πολιτεία σε επαίτες.

Εμείς όμως αυτή τη στιγμή δεν επαιτούμε, απαιτούμε.

Μπροστά σ’ αυτή την αδιαφορία απαιτούμε να μάθουμε ποιες είναι οι θέσεις της Πολιτείας απέναντι στον σύγχρονο Πολιτισμό.

Έχει σκοπό να επιχορηγεί τις Τέχνες ή επέλεξε να είναι η μόνη Ευρωπαϊκή χώρα που αδιαφορεί για την ανάπτυξη τους;

Θέλει να δώσει τη δυνατότητα στους καλλιτέχνες να ερευνήσουν, να δοκιμάσουν και να δημιουργήσουν, ανοίγοντας νέους ορίζοντες όπως οφείλει η αληθινή Τέχνη;

Την ενδιαφέρει να έχει επαφή με το καλλιτεχνικό δυναμικό της χώρας και να συνεργάζεται για το κοινό όφελος ή προτιμά να αποκοπεί εντελώς απ’ αυτό που λέγεται πνευματική δημιουργία;

Έχει συνειδητοποιήσει ότι αν υπάρχει σήμερα καλό θέατρο αυτό παράγεται κυρίως από τα επιχορηγούμενα θέατρα;

Δυστυχώς βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να καταγγείλουμε την αδιαφορία της Πολιτείας για τον σύγχρονο θεατρικό πολιτισμό, την έλλειψη οποιασδήποτε πολιτιστικής πολιτικής, την εγκατάλειψη του ελεύθερου θεάτρου στην τύχη του με κίνδυνο να  οδηγηθεί σε μαρασμό ένα κατ’ εξοχήν ζωντανό κομμάτι της πνευματικής ζωής του τόπου.

11 Δεκεμβρίου 2007

ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ- ΑΝΟΙΧΤΟ ΘΕΑΤΡΟ-ΑΠΛΟ ΘΕΑΤΡΟ-ΘΕΑΤΡΟ ΑΤΤΙΣ-ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ- ΘΕΑΤΡΟ ΟΔΟΥ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ – ΘΕΑΤΡΟ ΟΔΟΥ ΚΥΚΛΑΔΩΝ- ΘΕΑΤΡΟ ΠΟΡΕΙΑ- ΘΕΑΤΡΟ ΠΟΡΤΑ-ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΟΑ- ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ- ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ- ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ- THESEUM ENSEMBLE  

Παγκόσμια ημέρα θεάτρου

Ο εορτασμός της παγκόσμιας ημέρας θεάτρου καθιερώθηκε το 1961 από το ΔΙΘ- Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου. Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, μια διεθνώς καταξιωμένη προσωπικότητα απ’ τον χώρο του θεάτρου επιλέγεται από το ΔΙΘ να γράψει ένα μήνυμα. Το μήνυμα αυτό μεταδίδεται απ’ τα ΜΜΕ και διαβάζεται στα θέατρα όλου του κόσμου κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου. Ανάμεσα στις προσωπικότητες που κατά καιρούς έχουν γράψει μήνυμα συγκαταλέγονται οι Άρθουρ Μίλλερ, Ζαν Κοκτώ, Λώρενς Ολίβιε, Πάμπλο Νερούδα, Ζαν Λουί Μπαρώ, Μάρτιν Έσσλιν, Ιάκωβος Καμπανέλλης κά.

Φέτος επιλέχτηκε η Αιγύπτια θεατρική συγγραφέας Φάτια Ελ Ασσάλ. Ολόκληρο το μήνυμα της μπορείτε να το βρείτε εδώ 

Εξακολουθώ να μην πιστεύω σε καμία παγκόσμια ημέρα. Δεν κάνουν οι ταμπέλες τη διαφορά, αλλά η ουσία των πραγμάτων.

Θεατρική επτάδα

Ε, όπως ανακοίνωσα και στο έτερον βλόγιον, τα θεατρικά τα συγκέντρωσα εδώ: 

1.«Ριχάρδος ο Γ’» Ουίλιαμ Σαίξπηρ, ε, επειδή Σαίξπηρ ήταν αυτός

2.«Δεσποινίς Μαργαρίτα»- Ρομπέρτο Ατάιντε, επειδή μ’ αυτό πέρασα κάποτε τις εξετάσεις στη σχολή

3.«Μάκβεθ»- Ουίλιαμ Σαίξπηρ, επειδή στα 15 μου ήταν αυτό που μου έδειξε το δρόμο του θεάτρου

4.«Έντα Γκάμπλερ»- Ερρίκος Ίψεν, γιατί ήταν το τυχερό μου έργο στο Παν/μιο. Ο Ίψεν μ’ αρέσει βέβαια γενικά

5.«Περιμένοντας τον Γκοντό»- Σάμουελ Μπέκετ γιατί το θεωρώ ιδιοφυές

6.«Ο Βασιλιάς πεθαίνει»- Ευγένιος Ιονέσκο γιατί αν και θέατρο του παραλόγου, μ’ έκανε και δάκρυσα

 7.«Δον Ζουάν ή οι εραστές της χίμαιρας»-Μισέλ Ντε Γκελντερόντ , για ιδιοτελείς λόγους, επειδή το μετέφρασα και εκδόθηκε

Η ζαβολιά εδώ είναι θεατρική, αλλά όχι έργο:  «Ελένη Παπαδάκη»- Πολύβιος Μαρσάν, γιατί είναι μια σπουδαία βιογραφία κι ένα σπουδαίο χρονικό για μια μεγάλη θεατρίνα που αδικοχάθηκε. 

Μαρίνα, once more: Ευχαριστώ πολύ 😉

Τα ερωτικά του Σαίξπηρ

ΟΘΕΛΛΟΣ
Ω χαρά της ψυχής μου!
Αν ύστερα από κάθε τρικυμία
Είναι ν’ ακολουθεί τέτοια γαλήνη,
τότε ας φυσούν οι άνεμοι
ως να ξυπνήσουν το θάνατο! Η βάρκα μου
ας παλεύει όσο θέλει σκαρφαλώνοντας
του πελάου τα βουνά, ψηλά ως τον Όλυμπο,
και ας βυθίζεται πάλι
απ’ τα ύψη του ουρανού κάτω στον Άδη!
Αν είταν τώρα να πεθάνω, θα είτανε
για μένα τούτη η ώρα το στεφάνωμα
της ευτυχίας[…]
ΔΥΣΔΑΙΜΟΝΑ
[…] να αυξαίνουνε η αγάπη και η ευτυχία μας
μαζί με τις ημέρες μας!
ΟΘΕΛΛΟΣ
Αμήν, πανάγαθοι ουρανοί!
Δεν έχω λόγια να πω τη χαρά μου.
Μου πνίγει το λαιμό. Κι αυτό, κι αυτό
ας είναι η πιο βαριά παραφωνία
που θα ακουστεί ποτέ από τις καρδιές μας.

(Σαίξπηρ. Οθέλλος. Μετ.: Κ. Καρθαίος. Πράξη Β΄, Σκ.1)

ΡΩΜΑΙΟΣ
Θα φύγω δίχως μια μικρή αμοιβή να ‘χω από σένα;
ΙΟΥΛΙΕΤΑ
Και ποια αμοιβή μπορείς, απόψε, να’ χεις από μένα;
ΡΩΜΑΙΟΣ
Την αγάπη σου αντάλλαγμα δος μου για τη δική μου.
ΙΟΥΛΙΕΤΑ
Εγώ κιόλα στην έδωσα, προτού μου τη γυρέψεις
εσύ. Ωστόσο θα ήθελα να σου την πάρω πίσω!
ΡΩΜΑΙΟΣ
Να μου την πάρεις; Και γιατί γλυκιά μου αγαπημένη;
ΙΟΥΛΙΕΤΑ
Για να δειχτώ γενναιόδωρη και να στην ξαναδώσω!
Όμως ποθώ κάτι που το’ χω σε αφθονία.
Η απλοχεριά μου είναι πλατιά σα θάλασσα,
κι η αγάπη μου, βαθιά καθώς αυτή: κι όσο σου δίνω,
τόσο έχω περισσότερη. Γιατί κι οι δυο τους είναι
χωρίς σωσμό.

(Σαίξπηρ. Ρωμαίος και Ιουλιέτα. Μετ.: Κ. Καρθαίος. Πράξη Β΄, Σκ.2)

ΔΟΥΚΑΣ
Αν του έρωτα τροφή’ ναι η μουσική, ε, πάιζετε,
Παραχορτάστε με, ώσπου απ’ την κατάχρησην
Ο πόθος ν’ αρρωστήσει κι έτσι να πεθάνει.
Πάλι το ίδιο! Σιγοπέθαινε στο τέλος.
Ω, χάιδεψε τα’ αυτί μου σαν αχός γλυκός
Που, πνέοντας πάνω από βραγιά με μενεξέδες
Κλέβει ευωδιά και δίνει.
[…]
έρωτα, τι ζωηρό, νεαρό δαιμόνιο είσαι,
που, μήτε νιώθωντας τη δύναμη σου, δέχεσαι,
καθώς η θάλασσα, ό, τι πέσει μέσα […]
τόσο η αγάπη είναι γεμάτη από παράξενα
που αυτή’ ναι πια το μόνο καθαυτό παράξενο

(Σαίξπηρ. Δωδεκάτη νύχτα. Μετ.: Β. Ρώτας. Πράξη Α΄, Σκ.1)

ΛΥΣΣΑΝΔΡΟΣ
[…] Θέλω να σου ειπώ, οι καρδιές μας τόσο
ζυμώθηκαν μαζί που μια μπορούν να γίνουν.
Τα δυο κορμιά μας μ’ έναν όρκο αλυσοδέθηκαν
κι είναι τα δυο μια πίστη. Και γι’ αυτό σου λέω,
τούτη η κρεββατοκάμαρη ας μου συχωρέσει
να γείρω πλάι σου, όπου η πίστη μ’ έχει δέσει.

(Σαίξπηρ. Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας. Μετ.: Κ. Καρθαίος. Πράξη Β΄, Σκ.2)

ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ
Δες το φεγγάρι ολόφωτο πως λάμπει! Τέτοια νύχτα
όταν τα’ αγέρι τα δεντρά φιλούσε αγάλια αγάλια
Δίχως κανένα ψίθυρο να βγάζουν, τέτοια νύχτα
στης Τροίας λεν τον καστρότοιχο ανέβηκε ο Τρωίλος
και την ψυχή του στέναζε προς τα αντικρύ καλύβια
όπου έμενε του η Χρυσηίδα.

(Σαίξπηρ. Ο Έμπορος της Βενετίας. Μετ.: Αλεξ. Πάλλης. Πράξη Ε΄, Σκ.1) 


Επισκεψιμότητα

  • 197,127 hits

Αρχείο